Francisco Contreras, Niño de Elche (1985), é un artista pouco convencional e antigo intérprete de flamenco que combinou maxistralmente xéneros como o flamenco, a improvisación libre, o krautrock e a música electrónica, electroacústica e contemporánea coa poesía, a performance, a danza e o teatro nos seus diversos traballos artísticos. Entre a súa ducia de discos, destacan Sí, a Miguel Hernández; Voces del Extremo (galardoado como mellor disco de 2015 por varios medios españois), Antología del Cante Flamenco Heterodoxo, Colombiana, Fuerza nueva, coa banda granadina Los Planetas, o LP dobre La distancia entre el barro y la electrónica; Siete diferencias valderomarianas, sobre o arquivo sonoro do artista José Val del Omar, ou La exclusión, dirixido polo pensador e escritor Ramón Andrés.

Publicou catro libros: No comparto los postres, Morbo legítimo, In memoriam. Posesiones de un exflamenco, e o seu último traballo, Llamadme amparo. Entre os seus diversos proxectos de colaboración, destacan os espectáculos Raverdial e En el nombre de, creados co dúo audiovisual Los Voluble para o Festival Sónar en 2015 e 2017, así como o seu proxecto Vaconbacon, cantar las fuerzas, co colectivo Bulos y Tanguerías en 2011. Colaborou con artistas como Israel Galván, Angélica Liddell, María Muñoz, Rocío Molina, Lois Patiño e C. Tangana, entre outros. Foi un dos artistas españois convidados á Documenta 14, celebrada en 2017 en Kassel e Atenas, co proxecto La farsa monea xunto aos artistas Pedro G. Romero e Israel Galván. Protagoniza a película Niños somos todos do director Sergi Cameron, rodada en Bolivia e premiada en varios festivais europeos de cine documental. A súa última incursión no mundo do cine é a película sobre a súa vida e obra titulada Canto Cósmico, dirixida por Marc Sempere e Leire Apellániz, e estreada en 2021. Tamén creou a obra Auto sacramental invisible, una representación sonora a partir de Val del Omar para a colección do Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, que se expuxo en 2021-2022.
PÁXINA WEB

Héctor Cavallaro, compositor ítalo-venezolano, é Doutor en Musicoloxía da Université Paris 8 e artista interdisciplinario radicado en París. As súas investigacións abarcan a estética e a filosofía da música. Os seus textos sobre músicas do século XX forman parte de obras colectivas e de revistas académicas talles como a Enciclopedia della Musica: 1900-2025 (Enciclopedia Italiana Treccani), Lles possibles de l’écriture: forces, formes, sens (*Éd. L’Harmattan), Suono bene comune: riflessioni, esperienze e progetti dalla pandemia (Roma, Squilibri), Silence = Violence? (L’Harmattan), Cadernos de Etnomusicoloxía (Madrid), Manières d’être du musical (L’Harmattan), entre outras.

Como compositor, a súa música foi interpretada en festivais de música contemporánea en Europa e Latinoamérica. Xunto a Ruggero Fornari, o seu Dúo de música antiga-experimental-contemporánea Fornari-Cavallaro publica o álbum Passages (Diacronie Media, 2024). Os seus proxectos interdisciplinarios combinan a arte sonora co teatro experimental e a danza contemporánea, o cine e as artes visuais, a literatura e a performance. Colabora con artistas como a Compagnie Interthéâtre, O Conde de Torrefiel, a fotoperiodista Fabiola Ferrero (World Press Photo) ou a directora de cine Alessandra Lancellotti, musicalizando a película Il Re Fanciullo (Italia-Portugal, 2023)

Arxis Ensemble é unha formación dedicada á exploración, difusión e interpretación do repertorio contemporáneo dos séculos XX e XXI. Co propósito de enriquecer activamente a escena musical actual, o conxunto centra o seu labor no diálogo entre as obras fundamentais do século pasado e as novas correntes da creación sonora contemporánea.
Integrado por intérpretes procedentes de distintas xeografías e traxectorias artísticas, Arxis Ensemble comparte un mesmo impulso: a especialización en música contemporánea adquirida nalgúns dos centros europeos máis influentes do panorama actual. Esta formación diversa e cosmopolita tradúcese nunha actividade marcada pola colaboración con compositores internacionais e o contacto con múltiples estéticas -dende o interdisciplinar e performativo ata a investigación instrumental máis avanzada-, sempre reinterpretadas desde unha ollada propia e plenamente actual.

Os membros do ensemble desenvolven a súa traxectoria nun momento de transición xeracional entre os grandes creadores da segunda metade do século XX e as voces emerxentes do XXI. O seu traballo tende pontes entre ambos séculos, combinando a busca da excelencia técnica coa asimilación dos procesos de experimentación sonora máis innovadores. Deste xeito, Arxis Ensemble revisita as obras do repertorio contemporáneo recente dende unha perspectiva sostible, proxectando novas lecturas e impulsando a vitalidade da música actual.

Durante a súa primeira tempada, en 2022, Arxis Ensemble foi dirixido por Beat Furrer, con quen realizou a estrea en España da súa obra Akusmata, en colaboración co ensemble vocal austríaco Cantando Admont. Ademais, o conxunto contou con Aitor Vázquez Torres como director convidado e con Igor C. Silva como compositor residente, desenvolvendo diversas actividades e concertos arredor do centenario do nacemento de Iannis Xenakis, que culminaron coa interpretación do sexteto de percusión Pléïades no marco do V Festival RESIS de Música Contemporánea.

Dende 2023 e até a actualidade, Arxis participou nalgúns dos festivais de música contemporánea máis prestixiosos de España, entre eles ENSEMS, o Festival Internacional de Música de Canarias (Festival Contemporáneo) e RESIS, no cuxo marco se presenta anualmente como ensemble en residencia desde a súa fundación. A nivel internacional, destacan concertos na Real Academia de España en Roma, na Fundación Biermans Lapôtre de París, no festival Rathenower Tage für Neue Musik (Alemania) e no Festival Nuova Consonanza (Italia).

Neste contexto, Arxis Ensemble presentou numerosos estreas en España e en Galicia de obras dalgúns dos compositores e compositoras máis relevantes da actualidade, como Rebecca Saunders, Beat Furrer, Alberto Posadas, Sara Glojnarić, Helmut Lachenmann, Wolfgang Rihm, Rolf Riehm, Jacobo Gaspar e José Manuel López López, así como estreas absolutas de Hugo Gómez-Chao, Igor C. Silva e Claudia Cañamero, entre outros.

Ao longo da súa traxectoria, Arxis traballou con directores como Bas Wiegers, Beat Furrer, Armando Merino, Nacho de Paz, Aitor Sánchez Torres e Daniel Huertas, percorrendo escenarios como o Palau de Les Arts (València); o Espazo CajaCanarias (Santa Cruz de Tenerife); o Teatro Guiniguada (Las Palmas de Gran Canaria); o Kulturzentrum Rathenow (Brandeburgo, Alemaña); a Casa das Máquinas e a Cidade da Cultura (Santiago de Compostela); e, na Coruña, o Teatro Rosalía de Castro, o Castelo de San Antón, a Igrexa de Santiago, a Sala de Exposicións Palexco, o Teatro Colón, o Museo Domus, o Museo de Belas Artes e o Paraninfo do Reitorado da UDC.
PÁXINA WEB

Nacido en Vigo en 1983, é cineasta e artista, a súa obra audiovisual, en forma de longametraxes ou videoinstalacións, explora aspectos culturais e antropolóxicos a través de enfoques íntimos e contemplativos cunha sensibilidade plástica e pictórica. Sempre na procura de novas formas cinematográficas, explorou conceptos como a distancia, a inmobilidade e o invisible, traballando con culturas próximas, como a súa Galicia natal, e afastadas, como as de Xapón, Islandia, Laos e Zanzíbar. As reflexións sobre a morte e a relación co máis alá en diversas culturas están presentes en varios dos seus proxectos, como a súa longametraxe Samsara (2023), El sembrador de estrellas (2022) e “Lúa vermella” (2020). En Samsara, o seu compromiso co cinema íntimo e meditativo e o seu desexo de explorar os límites do cine levárono a propoñer unha película para ver cos ollos pechados. As súas películas foron proxectadas e premiadas en importantes festivais de cine como Cannes, Berlinale, Locarno, Toronto e Rotterdam. O seu traballo foi presentado no Festival de Cine de Nova York e en países como Colombia, Corea do Sur, Bélxica e Arxentina. A Universidade de Harvard outorgoulle a bolsa Robert Fulton III (2016), que recoñece a cineastas emerxentes “cun espírito independente que exploran diversas culturas cunha profunda sensibilidade estética”. Pola súa longametraxe Costa da Morte (2013), gañou o premio ao Mellor Director Emerxente no Festival de Cine de Locarno. Forma parte da xeración de cineastas do Novo Cinema Galego, onde tamén xurdiu Oliver Laxe. Na súa obra investiga o tempo e a paisaxe, así como a súa representación nos medios audiovisuais e a súa relación cos seres humanos. Mestura ficción e documental, e nalgunhas das súas producións, tamén se sitúa entre o cine experimental e a videoarte.
PÁXINA WEB

A soprano Margarita Rodríguez recibe eloxios da crítica musical polo seu “fermoso, cristalino e brillante timbre, e a súa impecable entoación”, calidades que lle confiren a versatilidade necesaria para levar a cabo unha ampla variedade de proxectos musicais. Nacida en Mallorca, licenciouse en Bioquímica e Bioloxía, e despois en Canto pola ESCM de Madrid. Traballou con directores como W. Christie, M. Suzuki, K. Nagano, J. M. Moreno, J. Savall e A. Litton. Debutou como Sacerdotisa en Aida no Teatre Principal de Palma baixo a batuta do mestre M. Fischer-Dieskau. Interpretou os papeis de Pamina, Musetta, Zerlina, Belinda e Gretel, entre outros. O seu virtuosismo vocal é particularmente evidente nas súas interpretacións de oratorios como o Mesías de Händel, Exsultate, Jubilate!, de W. A. ​​​​Mozart e Die Schöpfung de J. Haydn, así como sinfonías célebres como a Nº 4 de G. Mahler, a Nº 9 de L. V. Beethoven e a Nº 2, Lobgesang, de F. Mendelssohn.

É unha intérprete habitual nos principais festivais de música antiga de España, como os de Madrid, Aranjuez e Getafe, e a Semana de Música Relixiosa de Cuenca. Recentemente debutou con gran éxito no ciclo Les Arts és Barroc no Palau de les Arts de Valencia, ofrecendo un recital coa orquestra de instrumentos de época La Dispersione. A crítica eloxiou a súa actuación, sinalando que “con voz e temperamento intelixentes, Margarita recreou as arias con brillo, graza, xuízo e un refinado sentido dramático”.

No ámbito do repertorio contemporáneo, debutou como L’Angelo en Il Giardino della Vita, de Sánchez-Verdú baixo a dirección de A. Tamayo. Desde entón, adquiriu unha ampla experiencia na interpretación de repertorio dos séculos XX e XXI. Estreou e puxo en escena numerosas composicións de principais compositores contemporáneos, como Aleph, de I. Pérez-Frutos; Kelaia, de J. M. Sánchez-Verdú; Lo Grotesco e Resonaré Fibris II, de S. Blardony; Delante-detrás, de T. Myllärinen; Mari, de W. De Vleeschhouwer e Resonancias sobre la folía de España, de A. Díaz de la Fuente, entre outros moitos.

Recentemente estreou Symphonia armonie celestium revelationum, de Hildegard Von Bingen, nunha adaptación contemporánea de J. Torres. Outras estreas destacadas inclúen Interieur, de H. Gómez-Chao, para o 150 aniversario da Real Academia Española de Roma, e Tres Veus, para o ciclo contemporáneo Les cadires de Tàpies no Museo Tàpies de Barcelona. Tamén interpretou Chant après chant, de J. Barraqué co conxunto Neopercusión no Festival Focus do Auditorio Nacional de Madrid. Ademais, participa habitualmente noutros ciclos e festivais de música contemporánea, como EposLab (Madrid), os Ciclos OCNE (Madrid), After Cage (Pamplona) e Musikagileak (San Sebastián).
PÁXINA WEB

Nacido en Madrid en 1984, o director de orquestra Armando Merino recibiu a primeira Bolsa Kurt Masur para novos directores en 2020, unha iniciativa conxunta do Instituto Internacional Kurt Masur, a Ópera Halle e o Festival Impuls. En 2015, foi seleccionado polo Ensemble Modern como director musical da Internationale Ensemble Akademie no Festival Klangspuren de Innsbruck.

É o fundador e director principal de der/gelbe/klang, un conxunto con sede en Múnich que recibiu o prestixioso Bayerischer Kunstförderpreis (Premio de Apoio ás Artes de Baviera) en 2021, consolidándose como un conxunto de música contemporánea líder en Múnich e en toda Baviera.

O impulso e a claridade do traballo de Armando no podio levouno a traballar con importantes orquestras da escena alemá como a Staatskapelle Halle, Deutsches-Sinfonie Orchester Berlin, Bayerisches Staatsorchester, Konzerthausorchester Berlin, Magdeburgische Philharmonie, Harzer Sinfoniker, Staatsorchester Kassel, KammerAkademie Halleorchester, entre outras.

Tamén traballou con algúns dos conxuntos máis destacados especializados en repertorio musical contemporáneo de Austria, Alemaña e Italia, como o Schallfeld Ensemble, mdi ensemble, NAMES Ensemble, Ensemble Interface, Divertimento Ensemble, Collegium Novum Zürich, Ensemble Sillages e a Windkraft Kapelle für neue Musik, que aparece en festivais como Wien Modern, München Salle, München, München, München. Salzburgo, Impuls Festival, März Musik Berlin e Ultraschall Berlin.

Armando Merino estudou dirección de orquestra na Escola Superior de Música de Catalunya (ESMUC) con Jordi Mora e posteriormente completou a súa formación no Conservatorio della Svizzera Italiana con Arturo Tamayo, especializándose en repertorio dos séculos XX e XXI. Completou a súa formación con Pierre Boulez, Titus Engel, Peter Rundel, Michael Luig e Pierre-André Valade, entre outros directores. Tamén colaborou estreitamente como asistente de directores como Juanjo Mena, Peter Rundel, Fabián Panisello, Michael Wendeberg e Arturo Tamayo.

Durante a temporada 2023-2024, Armando Merino debutou como director da Bayerische Staatsoper cunha nova produción da ópera de cámara Lady Magnesia do compositor polaco Mieczysław Weinberg, dirixida por Theresa Maria Schichtherle.

No campo da música escénica contemporánea, Armando Merino dirixiu importantes proxectos con diversas institucións. Un dos momentos máis destacados foi a súa presenza na Bienal de Múnich de 2024 coa estrea mundial de Turn Turtle Turn, do compositor chinés Yiran Zhao e o colectivo Oblivia, con Ensemble Ö Basel. En 2022, codirixiu e estreou a ópera Einbruch mehrerer Dunkelheiten, de Felix Leuschner, no Staatstheater Kassel. Tamén estreou o Requiem für einen Lebenden, de Leuschner, no Festival de Ópera de Múnich en 2019.

En 2021 e 2023, Armando Merino actuou no prestixioso festival Wien Modern, dirixindo destacados conxuntos austríacos como o Schallfeld Ensemble e o NAMES Ensemble. Armando Merino colabora regularmente con destacados compositores europeos como Isabel Mundry, Hans Abrahamsen, Elena Mendoza, Sara Glojnaric, Mark Andre, Pierluigi Billone, Georgia Koumará, Vykintas Baltakas e Anahita Abbasi, entre outros. Tamén colaborou con organizacións importantes como Bayerischer Rundfunk, Mitteldeutscher Rundfunk, ARTE TV-Cine Concert e 2eleven music Film, e gravou para os selos Mode, NEOS e Kairos.

En 2024, Armando Merino volveu ao Staatstheater Kassel despois do seu debut en 2022 para dirixir a monumental ópera Die Hamletmaschine, de Wolfgang Rihm. Tamén en 2024, dirixiu Otello, de Giuseppe Verdi, no mesmo teatro de Kassel.

Outro debut importante en 2024 tivo lugar no Auditori de Barcelona, ​​onde Armando Merino dirixiu por primeira vez á Banda Municipal de Barcelona nun programa con obras de Francisco Guerrero e Igor Stravinsky, entre outros. Igualmente importante foi o seu debut en Locarno, Suíza, dirixindo a Orchestra della Svizzera italiana nun programa especial de Halloween con obras de Scelsi, Bartók, Xenakis e Herrmann, entre outros, cun concepto e dirección escénica de Fabrizio Rosso.

Na tempada 2024-25, dirixiu a Bayerische Staatsoper (Ópera Estatal de Baviera), a Magdeburgische Philharmonie e conxuntos como der/gelbe/klang e Ensemble Oktopus. Tamén cómpre destacar a estrea mundial da música de Moritz Eggert para a película Blackmail, de Alfred Hitchcock, na súa versión de conxunto con der/gelbe/klang.

Armando Merino continúa o seu importante traballo docente na Hochschule für Musik und Theater München, dirixindo o Ensemble Oktopus con Konstantia Gourzi. Asimesmo, continúa a aparecer regularmente como profesor visitante no Mozarteum de Salzburgo e na Universidade Georgia Southern.
PÁXINA WEB